திருச்செந்தூர் அருள்மிகு சுப்பிரமணிய சுவாமி முருகன் திருக்கோயில் கருவறைக்குள் பக்தர்கள் மேலாடை அணியாததற்கு வெறும் சடங்கு மட்டுமல்ல, அதற்குப் பின்னால் ஆழ்ந்த ஆன்மிக மற்றும் கலாச்சார அர்த்தங்கள் பொதிந்துள்ளன.
அறுபடை வீடுகளில் இரண்டாம் படை வீடான திருச்செந்தூர் அருள்மிகு சுப்பிரமணிய சுவாமி திருக்கோயிலில், பக்தர்கள் கருவறைக்குள் செல்லும் போது மேலாடையைக் கழற்றிவிட்டுச் செல்லும் மரபு பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்கிறது.
இறைவனின் சந்நிதிக்குச் செல்லும் போது, பக்தன் தனது உலகியல் அந்தஸ்து, கவுரவம் மற்றும் அகங்காரத்தைத் துறந்து ஒரு சாதாரண மனிதனாக நிற்க வேண்டும் என்பதே இதன் அடிப்படை நோக்கம். தைக்கப்பட்ட ஆடைகள் சமூக அந்தஸ்தைக் குறிப்பதாகக் கருதப்படுவதால், அவற்றைக் களைவது “இறைவா, உனக்கு முன்னால் நான் வெறும் எளிய பக்தன் மட்டுமே” என்ற சரணாகதி நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஆகம விதிகளின்படி, இறைவழிபாட்டில் ‘தைக்கப்படாத’ ஆடைகளே (வேட்டி, துண்டு) புனிதமானதாகக் கருதப்படுகிறது. தைக்கப்பட்ட உடைகள் வியர்வையையும் அழுக்கையும் சேமிக்கக் கூடியவை என்பதால், ஆலயச் சூழலின் தூய்மையைக் காக்க இத்தகைய மரபு கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. மேலும், இது பழங்காலத் தமிழகத்தின் பொதுவான கலாச்சாரமாக இருந்த நிலையில், நவீன காலத்திலும் அந்தத் தொன்மையான பாரம்பரியம் மாறாமல் அப்படியே பாதுகாக்கப்படுகிறது.
ஆன்மீக ரீதியாக, மேலாடை இன்றி இருக்கும் போது, ஒருவரது இதயச் சக்கரம் உள்ளிட்ட உடல் பகுதிகள் கோயிலின் நேர்மறை ஆற்றலை நேரடியாக உள்வாங்கிக் கொள்ள வசதியாக இருக்கும் என்று நம்பப்படுகிறது. கருவறையில் உறையும் இறைவனின் தெய்வீக அதிர்வுகளைத் தடையின்றி உணர்வதற்கு, இந்த எளிமையான நிலை ஒரு பக்தனுக்கு உதவும் என்பது பக்தர்களின் நம்பிக்கையாக உள்ளது.
திருச்செந்தூர் போன்ற பழமையான கோயில்களில் பின்பற்றப்படும் இந்த மேலாடை தவிர்ப்பு வழக்கம், இறைவனிடம் நாம் காட்டும் அடக்கத்தையும், தூய்மையான மனநிலையுடன் சென்று அருளைப் பெறுவதையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.
